– managen, coachen en verbeteren –
Spreuk van het moment
Follow me on Twitter
Blog Archief

management

Bange Mensen (presteren niet)

struisvogelAls zelfstandig professional (onder andere interim manager) kom ik het regelmatig tegen; er moeten veranderingen worden doorgevoerd. En aangezien de beleving vaak is dat de medewerkers de grootste kostenpost zijn, wordt daar het eerste begonnen. Dus we gaan mensen wegpesten, vertellen dat ze hun functie niet goed uitoefenen, dat we alles anders gaan doen, dat de lat elk jaar hoger komt te liggen, noem maar op. We huren een slager in, jassen zoveel procent naar buiten en klaar.

En in het geval dat er écht een visie op de toekomst is, zien we nog vaak dat het wiel van veranderen slechts moeizaam op gang komt. En weer kijken naar al die mensen; ze willen of kunnen het niet. Maar volgens mij is dat een beetje een drogreden!

Laat ik er eens enkele vragen tegenover zetten:

  • hoe is de (interne) communicatie? Over wie wat waar wanneer. Over waarom, hoe en hoe lang.
  • hoe wordt er gecoacht? Mag men leren? Mag men fouten maken?
  • hoe is het onderling vertrouwen en de samenwerking in de teams?
  • weten we van elkaar wat we willen en verwachten? En geven en vragen we continu feedback?
  • krijgt kritiek een eerlijke kans? Durven we te beoordelen of daar verbeteringen door mogelijk zijn?
  • en durven we de ingezette koers ook vast te houden als we tegenwind krijgen? Zelfs als die extern is?

Als de antwoorden op dit soort vragen aanleiding geven tot negatieve antwoorden, of zelfs twijfel, dan is de kans groot dat de angst regeert in je bedrijf. En één ding weet ik heel zeker; bange mensen presteren niet.
Die gaat lopen duiken om niet op te vallen, ja zeggen en nee doen, doen net voldoende maar zetten geen stap extra, steken de kop in het zand…

Ja het is moeilijk en kost extra kracht. Maar positieve aandacht en duidelijkheid leiden tot de energie die nodig is om snelheid te maken. Daar kan geen slager tegen op.

De uitgebreide management cyclus

NoReSt - INK PDCA uitgebreidInmiddels zullen veel mensen al eens gehoord hebben van de management cyclus. Ook wel bekend als de Deming cirkel of PDCA cyclus. Waarbij de afkorting staat voor Plan – Do – Check – Act.
In een eerdere blog heb ik al eens aangegeven dat ik persoonlijk dit een van de weinige modellen vind die vrijwel altijd toepasbaar zijn. Geniaal in zijn eenvoud zeg maar.

Het Instituut voor Nederlandse Kwaliteit (INK) heeft een extra dimensie aan de PDCA toegevoegd die ik ook de moeite waard vind. Dit behalve hun sturingsmodel, wat sowieso de aandacht verdiend  (voor een organisatie die wil leren ;-o )

De 4 aspecten hiervan zijn:

Inspireren
Inspireren is elkaar enthousiast maken om bij te dragen aan de bestaansreden, de unieke kracht en positie van de organisatie.

Mobiliseren
Mobiliseren is het in beweging zetten om de doelstellingen en de plannen van de organisatie te realiseren.  Het accent ligt op samenwerking tussen medewerkers, partners en andere belanghebbenden en het aanboren en ontsluiten van benodigde kennis, inzichten, geld en middelen.

Waarderen
Waarderen is het met elkaar bepalen wat er echt toe doet om de toegevoegde waarde van de organisatie voor belanghebbenden invulling te geven. Om te zorgen dat de organisatie haar resultaten daadwerkelijk behaalt. Meetbare en niet-meetbare aspecten. Harde en zachte elementen, gedrag. Het vatten van de organisatie in een beperkte set indicatoren. Het gaat hierbij om oog en respect te hebben voor de verschillende rollen en bijdragen die eenieder heeft en ook om het belonen van baanbrekende bijdragen.

Reflecteren
Stilstaan bij hetgeen is bereikt en leren van de manier waarop we dat hebben aangepakt. Met een open blik nagaan of er andere aanpakken mogelijk waren geweest. Open de dialoog aangaan met de leden van de organisatie en belanghebbenden om resultaten te kunnen verbeteren.

Elke fase kent specifieke vragen die linken naar de PDCA cyclus. Boeiende materie, stoei er eens mee!

Theorie en modellen

“a fool with  a tool is still a fool”

Afgelopen week had ik een aardige discussie over het gebruik van modellen. U kent ze ongetwijfeld ook, de mensen die voor elk probleem een kant en klaar model paraat hebben. Bijna zoiets als “welk probleem? Oh dan heb ik laatje 37 uit de 2e rij nodig”. Blijkbaar is hun analyse zo scherp dat ze een standaard oplossing kunnen inzetten. Alsof de hele wereld moeiteloos in een simpel twee-dimensionale theoretische weergave te vangen is… Mmmhmm, ik heb er mijn bedenkingen bij.

Natuurlijk heb ik helemaal niets tegen theorie of modellen. Modellen als de PDCA cyclus (ook wel management cyclus of Demming cirkel) pas ik dagelijks toe. Ook het strategisch analyse model van Alsem of Porter zijn in meerdere situaties handig. Maar of je er in 1 A4 de wereld in kunt vatten lijkt me wat simpel.

Volgens mij zijn mensen in ieder geval niet twee dimensionaal. En ook niet zwart wit. En er spelen vaak complexe krachten en gevoelens die moeilijk te vatten, maar wel van invloed zijn.

Modellen zijn prima als een hulpmiddel. Om iets te analyseren of te visualiseren. Maar ik zou ze nooit als doel willen zien. Dan doen we elkaar toch echt te kort.