– managen, coachen en verbeteren –
Spreuk van het moment
Follow me on Twitter
Blog Archief

NoReSt Blog

Neem een besluit!

slecht besluitLinks en rechts zie ik het nog steeds opdoemen; een heikele kwestie wordt als een hete aardappel vol vertwijfeling omhoog gehouden en niemand wil er de vingers aan branden. Dus die aardappel blijft maar de lucht in geslingerd worden…
En ondertussen ontstaat er op de werkvloer een zweertje wat steeds meer gaat etteren. En je begrijpt, vroeg of laat komt er een uitbarsting! En wat heb je dan bereikt? In ieder geval een situatie die vele malen erger is dan de oorspronkelijke “uitdaging”.

Mijn advies is daarom; neem een besluit! Zelfs een slecht besluit is beter dan geen besluit. Want hoe je besluit ook uitvalt, er is niets wat je tegenhoudt om het later tóch weer anders te gaan doen. Want volgens mij is niets voor eeuwig (en in tegenstelling tot wat de Indianen vroeger dachten, ook de lucht en aarde zijn eindig). Gecombineerd met het streven naar een lerende organisatie kan een slecht besluit ook uiteindelijk inspiratie voor mooie dingen opleveren; “bad decisions make good stories”.

Soms is de grootste kracht het kunnen toegeven van een fout. Fouten maken mag, leer er van. En kijk zeker ook om je heen en leer van anderen. Je hebt waarschijnlijk geen tijd om alle fouten zelf te maken 😉 .
Maar een besluit creëert in ieder geval onmiddellijk duidelijkheid en een ieder kan daar zijn conclusies aan verbinden. Mensen vinden die zekerheid nou eenmaal prettiger dan niet weten waar ze aan toe zijn.

Dus als je ook je kleinkinderen ooit wat te vertellen wilt hebben, pak die hete aardappel vast en hak die knoop door. Wie weet welk verhaal dat oplevert… Veel besluitvaardigheid toegewenst!

Demografie en werklozen

ik snap het nietLas laatst in de krant dat op basis van de demografische ontwikkelingen in Limburg er problemen zullen ontstaan op de arbeidsmarkt. Is onderzoek naar gedaan, Limburg vergrijst en er blijven te weinig jongeren hangen. Allemaal bekend, goed dat ze daar over nadenken.

Maar wat ik niet snap is dat ergens in de kantlijn wordt gezegd dat voor het bedenken van oplossingen geen rekening wordt gehouden met werklozen en herintreders… Dus ik zit me af te vragen wat ik hier mis. Want dat begrijp ik dus niet! Volgens mij zijn er onder die doelgroepen namelijk heel wat mensen die hun ziel en zaligheid zouden stoppen in elke kans die ze aangeboden krijgen. Maar als niemand hun die kans geeft… Daarbij viel ook nog de kritiek dat onderwijs en arbeid te weinig op elkaar aansluiten.

Maar als je als bedrijf je medewerkers serieus neemt en samen met hen alle horden richting de toekomst wil nemen, dan heb je toch graag dat je medewerkers zich thuis voelen? En welk signaal geef je af als je bij de werving van nieuwe mensen voorbij gaat aan iedereen die als gevolg van de crisis thuis zit, zich nu te pleuris solliciteert, maar nergens welkom is? Of die wel goed is opgeleid, maar nog wat extra aandacht op de vloer nodig heeft?
Limburg is niet zo heel groot, dus alle kans dat elke Limburger minstens 1 persoon kent die prima zou passen.

En ik vind het ook niet echt getuigen van toekomstvisie. Ja we hebben wel een probleem, maar om het op te lossen gaan we lekker heel complex lopen doen. Opleiden of omscholen? Dat is te ingewikkeld. Waar is de tijd gebleven dat het besef dat met mensen omgaan ook een vak is. Dat je kunt leren?…

Nah, ik weet het niet, ik krijg er een raar gevoel bij. Ongetwijfeld heb ik ergens wat info gemist. Of denk ik te simpel?

Wat denken jullie?

Doe eens wat anders!

eens wat andersZal het maar vooraf toegeven; deze post is een schaamteloze exercitie om mezelf onder de aandacht te brengen. Als kleine zelfstandige ondernemer moet je toch iets. 🙂  Of…

Hoe dat zo komt? Laat ik even wat terug in de tijd gaan. De laatste periode heb ik regelmatig aan tafel gezeten met opdrachtgevers die willen dat er iets gaat veranderen. Hun medewerkers, hun processen, what ever.  En dus zoeken ze iemand die rust kan brengen, maar wel de bakens helpt verzetten. Mooi denk ik dan, neem mij. (ik zei toch dat ik schaamteloos ben in deze post)

Nou gebeurt me regelmatig dat ze uiteindelijk kiezen voor iemand die uit de inhoud komt. En eerlijk gezegd begrijp ik dat niet goed. Want “als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg”. Of om Einstein maar eens te citeren: een probleem kan nooit worden opgelost binnen het kader waarin het is ontstaan. En nu lijkt het wellicht gemakkelijk dat zo iemand het bedrijf goed kent en de mensen, maar durft zo iemand ook een onafhankelijke kijk op de situatie te ventileren? De vinger op de pijnpunten te leggen?

Met andere woorden: heb eens lef en trek een buitenstaander aan. Iemand met een frisse kijk op de situatie en met een hele andere achtergrond. Maar wel goed is met mensen, zelfstandig is en kritisch en man en paard noemt. Want we willen toch verbeteren?

Dus doe eens gek, en doe eens wat anders…

Succes modellen

50 succesmodellenNee, nu volgt geen verhaal over goed uitziende jongens en meisjes, strakke buiken, anorexia of teveel of juist te weinig kleding. Daarvoor moet je je heil elders zoeken (en vraag mij niet waar).

In het het verleden heb ik wel eens aangegeven modellen maar beperkt bruikbaar te vinden. Met uitzondering van de PDCA. Maar misschien goed om mezelf eens wat te nuanceren. Natuurlijk hebben knappe koppen (niet die van de eerste alinea) in de loop der tijd bepaalde inzichten weten te vatten in beschrijvingen en visualisaties die, mits goed toegepast, van toegevoegde waarde zijn in specifieke situaties. Lees goed, er staan wat mitsen en maren!

En misschien is de eerste stap bij het gebruik van een model wel om jezelf goed te (leren) kennen. Dat draagt er in mijn ogen in ieder geval zeker toe bij om anderen beter te begrijpen. Maar goed, we gingen het over modellen hebben.

Momenteel ben ik een alleraardigst boekje aan het lezen dat voor iedereen die wel eens behoefte heeft aan het spiegelen van zichzelf of een bepaalde problematiek, van pas komt. Het Zwitserse zakmes onder de managementboeken zoals het wordt aangeprezen. Gebruik makend van de dimensies: Hoe ik mezelf verbeter, Hoe ik mezelf beter begrijp, Hoe ik anderen beter begrijp en Hoe ik anderen verbeter, en vanuit de assen Ik – De ander en Denken – Doen, worden liefst 50 modellen kort geïntroduceerd. Daaronder bekende als de BCG matrix, de SWOT, Maslow en het Pareto principe. Maar ook een aantal die minder bekend zijn. Bovendien gelardeerd met de nodige spreuken die vast de komende tijd voorbij gaan komen op mijn twitter 😉

Een heel praktisch ding, klein en fijn, dus een aanrader voor de werkvloer en thuis! (ISBN 9789057594120)

Wie luistert er nog?

egoLas recentelijk ergens dat veel opdrachtgevers zich ergeren aan de ingehuurde consultants. Probleem is dat ze niet luisteren en gewoon routineus hun kunstje komen doen.

Pff, daat staat nogal wat zeg. Helaas moet ik bekennen dat ik het ook heb zien gebeuren. Wat mij destijds de spreuk ontlokte “a fool with a tool is still a fool” . Werd me niet echt in dank afgenomen trouwens 😉
Maar het is eigenlijk toch te triest voor woorden dat iemand die wordt ingehuurd om een probleem te lijf te gaan, dat doet door een kunstje op te voeren? Dan ga je bijna denken dat we dat een aap ook kunnen leren…

Dus ik zat te denken waar dat aan ligt. Horen die zichzelf zo graag praten? Is er 1 oplossing voor alle problemen? Zo ja, waarom zetten we die niet online en gaan we wat anders doen? Vinden ze zichzelf nou zo slim, of is de rest nou zo dom? Of is hun ego zo groot dat er niks meer binnenkomt?

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat de wereld niet eendimensionaal is. En ook niet tweedimensionaal. WAt ook de reden is dat je elk model in zijn context moet interpreteren.
Er zullen best problemen zijn die op elkaar lijken, zoals er ook mensen zijn die op elkaar lijken. Maar alles over 1 kam scheren gaat mij te ver. Volgens mij is de enige manier om lange termijn succes te leveren toch echt om goed te luisteren, door te vragen en ook te horen wat niet gezegd wordt. En dan kunnen eerder opgedane ervaringen zeker helpen om snel de boel op orde te krijgen, maar alleen met interactie ontstaat er wederzijds begrip en wordt het fundament gelegd om vanuit vertrouwen te veranderen en te verbeteren.

Hoe moeilijk is het nu eigenlijk om dat ego thuis te laten?

De ondernemer en het WWW

world wide webHet world wide web… Voor de één een speelweide. Vol kansen, klanten en opdrachten. Met schijnbaar speels gemak laveert men door alle social media heen en creëert toegevoegde waarde voor iedereen.

En een ander vraagt zich af wat ie er mee moet. Ziet alleen valkuilen en beren. Vraagt zich af welke mogelijkheden er zijn en hoe je die allemaal kunt gebruiken. Wil er misschien wel iets mee, maar wat? En hoe?

Helaas is een antwoord op die vraag een nogal persoonlijke kwestie. Want zoals ik wel vaker zeg, DE waarheid bestaat niet. Het blijft een kwestie van bepalen wat voor jou en zeker jouw klant iets betekent en hoe je dat vervolgens in de praktijk kunt brengen. Klinkt simpel, maar is het niet. Zeker niet door het woud van goed bedoelende adviseurs die allemaal hun eigen visie op de waarheid hebben en soms met de prachtigste, maar regelmatig tegenstrijdige adviezen op de proppen komen.

Uit de praktijk merk ik dat er een aantal dingen zijn die werken. Een kleine bloemlezing:

  1. Bepaal je doel:
    Wat wil je bereiken en waarom? Weet je wat jou bijzonder maakt? Of voor welke vraag je een oplossing aanbiedt? Waarom jouw product of dienst anders, beter, simpeler is? Hoe meer focus je hierbij kunt aanbrengen, hoe gemakkelijker je uiteindelijk een boodschap de wereld in kunt brengen. En daarmee ook de juiste mensen aanspreken.
  2. Bepaal je doelgroep:
    Welke klant kun je waar bereiken? Er zijn zoveel Social Media, met deels een eigen publiek. Op dit moment zijn LinkedIn, Twitter en Facebook en Hyves allemaal om een andere reden relevant. Speel daar op in.
  3. Bepaal je middel(en):
    Wat mag het kosten? Feit is dat een online aanwezigheid altijd om een investering vraagt. In tijd. Je moet zaaien om (ooit) te kunnen oogsten. Realiseer je dat het een kwestie van lange adem is. De incidenten daargelaten is het voor de meesten een kwestie van blijven volhouden.
  4. Blijf Communiceren:
    Rome is niet in 1 dag gebouwd, en je onderneming heeft ook meer nodig dan een website alleen. Vertel over wat je meemaakt, wie je waar mee geholpen hebt, etc.
  5. Durf te vragen:
    Ben niet bang om te bekennen dat je het ook niet allemaal zeker weet, #durftevragen is er niet voor niets. Doe marktonderzoek, test een idee of ontwerp, de toepassingen zijn enorm.
    En ja, soms lijkt de hulp van een adviseur heel duur. Maar als ie goede vragen stelt, goed luistert en vanuit zijn of haar expertise jouw ideeën scherper weet te maken, dan vallen die kosten eigenlijk wel mee. Jij weet immers meer dan wie ook van je product of dienst, een ander kan jou op andere terreinen goed aanvullen.
  6. Let op de grote dingen, maar ook op de details:
    Als je niet weet waar je naar toe loopt, zul je nooit verdwalen. En als je een bom wil kappen, moet je niet alleen het goede bos zien te vinden…
    Welke boodschap zend je uit als onder je website © 2008 staat? Of als het laatste nieuwsbericht een kerstboodschap is? Uit 2010? Of bij een zoektocht vindt men je site nog wel, maar de omschrijving daarbij heeft niets met je bedrijf of de zoekopdracht te maken. Neem jij je klant dan serieus?

Als je dit rijtje zo bekijkt dan zijn het niet veel nieuwe dingen. Elke (startende) ondernemer moet zich dit soort vragen blijven stellen. Want gisteren is anders dan vandaag, en morgen is het spel alweer veranderd. En niemand die jou dat komt vertellen natuurlijk… 😉

…Succes met antwoorden…!

Levensfasen van bedrijven

7 levensfasenRecent stond in de MT een interessant stukje over het gedachtegoed van Les McKeown. Zeker zijn opvattingen over de levensfasen van bedrijven zijn de moeite waard. Het systeem lijkt een beetje op de product levens cyclus (de welbekende PLC). McKeown is een serial entrepreneur en weet dus waar hij het over heeft. Zijn recente boek Predictable Success beschrijft zijn ervaringen en waarom de juiste balans vinden tussen middelen, mensen en structuur zo belangrijk is.

Voor wie het gemist heeft, even een korte samenvatting van de levensfasen:

  1. eerste strubbelingen: de start en zoektocht naar voldoende middelen en klanten. De eerste test die de levensvatbaarheid zichtbaar maakt
  2. pret: de fase waarin alles vanzelf lijkt te gaan. Ook de fase waarin er medewerkers opstaan die het verschil maken. De onderneming groeit en de complexiteit neemt toe
  3. wild water: door verdere groei neemt de complexiteit nog verder toe, en er ontstaan tegenslagen en conflicten. De behoefte aan afstemming neemt toe
  4. voorspelbaar succes: het resultaat van de vorige fasen en een uitdrukking van de juiste controle en focus. Een onderneming in deze fase waardeert vakmanschap, is creatief, blijft innoveren, durft risico’s te nemen en heeft voldoende buffers en structuur om alles te beheren
  5. tredmolen: het innovatief vermogen verdwijnt en de creatieve mensen vertrekken. De organisatie dreigt een bureaucratie te worden. Als je op tijd wakker wordt kun je nog terug naar fase 4
  6. grote sleur: vooral een interne focus en de affiniteit met klanten verdwijnt langzaam. Op belangrijke plaatsen zitten mensen met te goede arbeidsvoorwaarden die belang hebben bij deze status quo (zie mijn eerdere stuk over het Peter Principle). Zonder krachtig ingrijpen met wisseling van complete management lagen leidt deze fase onherroepelijk tot fase 7
  7. doodsgereutel: de organisatie komt aan haar einde.

Maar als je dit zo leest, waar denk je dan aan? Gewoon negeren, “wie dan leeft, wie dan zorgt”? Of, “okay, dus als ik de halve tent er uit zet dan maak ik nog een kans”? Het lijkt mij in ieder geval logisch dat het streven moet zijn om zoveel mogelijk in fase 4 te verblijven. Maar de realiteit is dat niet iedereen dat eigenhandig voor elkaar krijgt.

Misschien toch eens met iemand praten die je daarbij helpt zodat jij je als ondernemer kunt blijven richten op die zaken waar je zelf goed in bent?

Kieskeurig zijn met klanten

kieskeurigVoor alle tere zielen, bij voorbaat mijn excuses. Maar het moet er even uit, ook al is het vloeken in de kerk: Ook met klanten mag je kieskeurig zijn! Sterker nog, ik raad het je van harte aan. Of het nu gaat om die ene, waarvan je bij voorbaat al weet dat er gedonder komt, of die ander, die je gewoon een slecht gevoel bezorgt, zeg NEE. Dat opgewonden standje, die denkt dat ie met power play over of langs je heen komt, gewoon blijven glimlachen en voet bij stuk houden. En als het gras ergens anders groener is, wens ‘m veel succes!

En soms twijfel je maar een klein beetje. Over een sollicitant of een opdrachtgever. Zet alle plussen en minnen dan eens goed op een rij en neem je besluit. Als je meerdere kandidaten hebt, zeg NEE. Als je de opdracht niet bij je vindt passen, al betaalt ie heel goed, zeg NEE.
Ja dat valt niet altijd mee, het geld is immers goed en soms heb je het gewoon nodig, maar je haalt er toch geen (of te weinig) voldoening uit. En ben eens eerlijk, is plezier niet veel belangrijker dan omzet? Met de juiste energie kom je verder, dat is presteren met plezier…

In een winkel gelden soms andere wetten. Want niet iedereen beseft dat een koninklijke bediening, om een keizerlijke houding vraagt. Even los van het feit dat andersom ook geldt. We zijn nu eenmaal niet ongevoelig voor elkaar.
Maar voor alle professionals in de wereld, luister naar je lijf en zeg NEE als je dat zo voelt. Dan voelt elke JA zoveel beter 😉

Meer tips:
http://www.inc.com/don-rainey/six-deals-to-avoid.html

http://sivers.org/proudly-exclude-most

Beste Wensen!

Aan alle klanten, lezers, (ex)-collega’s, familie, vrienden en overige belangstellenden: Bedankt voor alles! Moge 2012 op alle fronten een beter jaar blijken.

Kan nog niet helemaal beloven dat dit de laatste post van dit jaar is, maar in ieder geval ben ik dankbaar dat steeds meer mensen deze berichten lezen en ook dat er al af en toe reacties komen. Verder is dit een mooi jaar geweest tot nu toe en ook dat stemt tevreden.

Ik wens iedereen dan ook hele plezierige dagen toe en alvast het allerbeste voor 2012

 

Keuzes maken op internet

keuzes maken op internetSoms moet je niet te veel nadenken over wat er om ons heen allemaal gebeurd. Ieders visie daarop is vanuit dat eigen kader ongetwijfeld waar, of voelt op zijn minst zo. En och, stil staan is achteruitgang toch?

Maar over sommige dingen kun je wel nadenken en daarover gaan we het vandaag maar eens hebben. En dan specifiek over keuzes rondom het gebruik van het internet. Hetgeen ik hier inbreng is mijn waarheid op dit moment, denk er gerust anders over (en reageer dan, altijd goed voor de beeldvorming). Ik pretendeer niet volledig te zijn, maar wil in ieder geval stof tot nadenken aanbieden.

Laten we eens naar het ondernemersperspectief kijken. Die wil op internet want:

  • Iedereen doet het, dus ik moet ook
    Mhm, een lastige. Als je geen specifiek doel hebt, weet je dan bij welke boom in welk bos je moet zijn?
    > Bepaal je doel!
  • De klanten zitten daar ook
    Maar waar zitten ze, en wat willen ze. Mensen vervelen zich snel, dus goede content leveren houdt het allemaal wel wat spannender. En liefst interactie.
    > bepaal wie je digitaal wil treffen en weet waar ze komen
    > is je bedrijf ingericht op interactie?
    > welke verwachtingen wil en kún je waarmaken?
    > is er tijd om met regelmaat informatie te delen?
    > laat je webbouwer er in ieder geval voor zorgen dat onder water ook de juiste informatie wordt vastgelegd
  • Als ik investeer, moet ik er ook geld mee verdienen
    Opnieuw een lastige. Als je heel groot en heel bekend bent weet men je vast te vinden. Maar voor de relatieve nieuwkomers gelden andere regels. Als je (potentiële) klant nog nauwelijks weet dat je bestaat en waar ie je voor moet bellen, is hij waarschijnlijk niet eens naar je op zoek. Ai…
    > eerst zaaien! Door te bloggen bijvoorbeeld, door op LinkedIn in groepen mee te discussieren. Of door op Twitter en Facebook acties aan te kondigen.

Verder geldt dat de informatie die we delen op internet voor de eeuwigheid is. De jongeren zijn zich daar vaak nauwelijks van bewust en in alle eerlijkheid is dat misschien maar goed ook. Immers, ook de recruiters verjongen en staan dadelijk niet te kijken van de uitkomsten van een google zoek opdracht… Maar met een beetje fantasie kun je dat principe vast ook ten gunste gebruiken!

Tot slot enkele tips. Als je een website wil, probeer het dan simpel te houden. En waar het kan persoonlijk. Je kunt gaan voor zo’n ellenlange URL die wel duidelijkmaaktwatjedoet.nl, maar gewoon een afkorting doet het ook hoor. En je email kan natuurlijk naar info@jouwbedrijf.nl, maar misschien is het wel prettiger voor je klant om ‘m gewoon naar jou te sturen.

Voor nu even voldoende. Vanaf deze plek prettige dagen en bedankt voor het lezen.